Ben jij ook zo goed in piekeren? Zelfreflectie kán heel handig zijn om patronen bij jezelf te veranderen en zo gelukkiger te worden. Maar wat nou als dat veranderen niet lukt? Omdat jij niet de veroorzaker bent van je ellende of omdat je nou eenmaal voelt wat je voelt? Dan blijf je vaak eindeloos in dat pieker-kringetje ronddraaien. Ik was er ooit zo eentje, die precies wist waar het aan schortte, wist dat peinzen de dingen niet zou veranderen, maar het toch teveel deed.

Al van kinds af aan kon ik heel goed de vinger leggen op de dingen die mij een slecht gevoel gaven. Ik wist ook dat het me niet zou helpen om me zorgen te maken over zaken waar ik toch niets aan kon veranderen. Ik moest het van me af zetten en weer verder gaan. Dat leek vaak wel te lukken, maar eigenlijk ook weer niet. Diep van binnen bleef er iets knagen. Echt loslaten lukte niet; het was meer het negeren van een vervelend gevoel dat sluimerde onder de oppervlakte. Mijn lichaam weerspiegelde dit door regelmatig ziek te worden en letterlijk gewicht vast te houden. Daar werd ik natuurlijk niet blijer van; weer wat om over te piekeren!

Hulplijnen

Ik vertel mijn verhaal omdat ik weet dat heel veel mensen – van jong tot oud – zich hierin herkennen. Loslaten is nu eenmaal gemakkelijker gezegd dan gedaan. Meestal zijn er altijd wel hulplijnen in je omgeving, zoals familieleden, vrienden, buren of collega’s. Als je meer een do-it-yourself type bent, kan je je toevlucht zoeken tot tal van zelfhulpboeken, televisieprogramma’s, tijdschriften en andere media die je willen inspireren om aan jezelf te werken. En dan zijn er ook altijd nog professionele hulpverleners zoals psychologen, coaches, mindfulnesstrainers en psychiaters.

Als het je eenmaal gelukt is hulp te vinden én te accepteren (!) kom je meestal wel in wat stabieler vaarwater terecht. Het lukt je steeds vaker om jezelf niet meer zo te verliezen in je emoties, en om weer door te gaan met het leven en nieuwe, vreugdevolle momenten te verzamelen. Bij mij was dat het moment waarop ik ging samenwonen met mijn geliefde. We bouwden met zijn tweeën een liefdevol en harmonieus leven op. Ik werd minder vaak ziek en het verdriet van vroeger kon ik makkelijker naar de achtergrond schuiven. De achtergrond….wég was het dus nog niet… Soms kwam het, getriggerd door een bepaalde gebeurtenis, weer in alle hevigheid naar boven. Mijn lief wist me dan gelukkig altijd weer te troosten en een gevoel van veiligheid en geborgenheid te geven. Maar was dit loslaten? Of onderdrukken?

Als denken in de weg zit

Wat het ook was, ik was er tevreden mee. Ik had een fijn leven met mijn partner en later ook onze kinderen, een prima carrière, wat viel er nog meer te wensen? “Iedereen voelt zich wel eens rot”, zeggen we dan. Totdat ik 9 jaar geleden bij wijze van spontane actie meedeed met een reikicursus. Ik zocht geen hulp – dacht dat mijn kwaliteit van leven prima was – maar kreeg het wel. Op het moment dat de handen van de groep waarmee ik de cursus deed, mij aanraakten, brokkelde mijn zorgvuldig opgebouwde emotionele muurtje tot aan de grond toe af. Al het oude verdriet kwam weer naar boven. Maar wat zo vreemd was: het voelde als iets goeds! Ik was het hele cursusweekend (en ook in de periode erna) echt wel ondersteboven van al mijn emoties, maar tegelijkertijd ging ik mij ook rustiger voelen. Het verdriet dat vrij kwam, leek daadwerkelijk op te lossen: ik liet los! Dat wat mij niet was gelukt met mindfulness (“ja, ik weet wel wat er anders moet maar het lukt me niet”), meditatie (hoezo niet denken?) en andere bewustzijns-technieken, lukte nu als bij toverslag! Juist omdat ik reiki niet met mijn denken kon verklaren, kon mijn piekerende hoofd niet meedoen en uit angst mijn gevoel tegenhouden. Ik kon mijn emoties volledig laten gaan. De uitdrukking zegt het al: laten gaan…

Energie in de hulpverlening

Deze persoonlijke ervaring met reiki is een belangrijke reden waarom ik mij geroepen voel om te pleiten voor inbedding van reiki in de geestelijke gezondheidszorg. Omdat we nu eenmaal niet alles op bewustzijn kunnen. Onze ervaringen zetten zich niet alleen vast in ons hoofd, maar ook in ons lichaam en in onze levensenergie (ons energetisch lichaam). De reguliere zorg speelt gelukkig steeds meer in op de onlosmakelijke verbinding tussen lichaam en geest, bijvoorbeeld door het aanbieden van mind-body technieken zoals yoga. Voor energetisch lichaamswerk is echter helaas nog weinig ruimte in de (geestelijke) gezondheidszorg, omdat er nog onvoldoende wetenschappelijk erkend bewijs voor is. Maar zouden ervaring en gevoel in wezen geen bewijs genoeg kunnen zijn in een zorgsector waar juist gevóelens aanleiding zijn voor de klachten van de patiënten? Teveel denken en rationaliteit zouden ook hier de vooruitgang wel eens in de weg kunnen zitten..;-)

Liefs,
Jacqueline

Wil je dit bericht delen of mailen?Share on Facebook
Facebook
Share on LinkedIn
Linkedin
Email this to someone
email
Print this page
Print